گاهی کودک چند روزی غمگین است، زود عصبانی می‌شود یا دلش نمی‌خواهد بازی کند. این اتفاق لزوماً به معنی افسردگی نیست. کودکان هم مثل بزرگسالان روزهای سخت دارند و ممکن است در واکنش به دعوا با دوستشان، تغییر مدرسه، شکست، بیماری یا اتفاقی ناراحت‌کننده مد...
گاهی کودک به‌خاطر یک باخت کوچک، تمام‌شدن زمان بازی یا حرفی که در مدرسه شنیده، غمگین و بی‌حوصله می‌شود. در آن لحظه شاید وسوسه شویم سریع بگوییم «چیزی نیست»، حواسش را پرت کنیم یا مشکل را همان‌جا حل کنیم؛ اما معمولاً کودک پیش از راه...
اگر کودک شما بعد از مدرسه سراغ موبایل، تلویزیون یا بازی‌های رایانه‌ای می‌رود، تنها نیستید. بسیاری از والدین میان نگرانی برای سلامت فرزندشان و ترس از تبدیل ورزش به یک دعوای روزانه گیر می‌کنند. علاقه به تحرک معمولاً با دستور و ا...
ممکن است کودکی در مهمانی پشت والدش پنهان شود، در کلاس دستش را بالا نبرد یا از سلام کردن به دیگران خجالت بکشد. این رفتارها به‌تنهایی نشانه اختلال نیستند. اما وقتی ترس از قضاوت شدن، کودک را از مدرسه، جمع همسالان یا کارهای روزمره دو...
وقتی کودک هر بار با شنیدن «وقت درس است» مقاومت می‌کند، وسوسه می‌شویم فشار بیشتری وارد کنیم. اما انگیزه پایدار معمولاً از ترسِ تنبیه یا وعده جایزه بزرگ نمی‌آید؛ از تجربه موفقیت، حق انتخاب محدود و رابطه‌ای آرام شکل می‌گیرد. در این ...
دیدن کودکی که برای یک صندلی خالی جا باز می‌کند یا با شخصیتی نامرئی حرف می‌زند، می‌تواند والد را غافلگیر کند. اما دوست خیالی در بیشتر موارد بخشی از بازی وانمودی و رشد تخیل است، نه نشانه تنهایی یا اختلال. نکته مهم این است که به جای...
کودکی که هنگام دیدن کارتون، انجام تکلیف یا انتظار کشیدن ناخنش را می‌جود، لزوماً «عصبانی» یا «مضطرب» نیست. این رفتار می‌تواند عادتی باشد که در یک موقعیت مشخص فعال می‌شود؛ پس پیش از تذکر یا درمان، بهتر است الگوی آن را بشناسیم.بیشتر بدانید
گاهی یک آهنگ کوتاه، کاری می‌کند که چند بار تذکر و خواهش از پسش برنمی‌آید: کودک از کش‌وقوسِ صبح بیرون می‌آید، با شما می‌خندد یا برای چند دقیقه به یک بازی مشترک می‌پیوندد. همین تجربه‌های کوچک باعث می‌شوند والدین بپرسند تأثیر موسیقی ...
بعضی پسرها وقتی ناراحت، ترسیده یا خجالت‌زده‌اند، به جای حرف زدن ساکت می‌شوند یا فقط خشمشان دیده می‌شود. این به معنای «بی‌احساس بودن» نیست؛ اغلب یعنی هنوز کلمه، امنیت یا فرصت کافی برای بیان آنچه درونشان می‌گذرد ندارند.